سینما یک هنر چند بعدی است که می تواند بر ساختار عصبی و فیزیولوژیکی ما تأثیر بگذارد. مطالعات نشان می دهد که قسمت های مختلف مغز از جمله تقلید و پیروی در هنگام تماشای یک فیلم فعال می شوند و مفاهیم اساسی بدون اراده و تفکر بر ذهن مخاطب نقش می بندد. نوروسینما با تلفیقی از علوم اعصاب شناختی و روان شناسی و تلفیق صدا ، تصویر ، بازیگر ، کلمات و … کمک بزرگی به تولید صحنه های مناسب و تاثیرگذار می کند و همچنین با اندازه گیری واکنش فیزیولوژیکی و نورونی از سوی مخاطبین مشخص می کند که کدام صحنه از فیلم بیشتر مورد توجه قرار گرفته و عمیقا آن را تحت تأثیر قرار می دهد ، دیالوگ های ماندگار کدامند و نام فیلم چگونه موجب رمز گشایی از مغز مخاطبین خواهد شد.